Aloes (Aloë), rodzaj z rodziny liliowatych, ponad 200 gatunków gruboszowatych bylin występujących w obszarach strefy subtropikalnej Afryki, Ameryki Północnej i środkowej. Jest sukulentem przystosowanym do wegetacji w warunkach ograniczonej ilości wody.

Roślina w grubych mięsistych liściach gromadzi wodę i różnorodne substancje organiczne dzięki czemu niektóre gatunki posiadają właściwości lecznicze. W warunkach naturalnych rośliny wytwarzają co roku kwiatostany o kwiatach żółtych, czerwonych lub różowych. Liczne z gatunków uprawiane są jako rośliny ozdobne i lecznicze. Wśród gatunków leczniczych szczególne znaczenie posiada aloes zwyczajny (Aloe barbadensis Miller-Aloe vera), uprawiany w południowych stanach Ameryki Północnej, w Ameryce środkowej i Australii, oraz uprawiany w Polsce aloes drzewiasty (Aloe arborescens Mill.). Mniejsze znaczenie posiadają aloes uzbrojony (Aloe ferox), oraz Aloe perryi Baker, Aloe africana Miller, Aloe chinensis, Aloe spicata, Aloe socotrina, Aloe saponaria.

Aloes w starożytności i w czasach późniejszych był używany do leczenia ran, wyrobu farb, balsamowania zwłok, oraz głównie jako lek silnie przeczyszczający. Arabowie przywozili aloes w formie stężonego soku, zwanego aloną. Wytwarzana ona była z liści aloesu miażdżonych łącznie ze skórą i miała działanie silnie przeczyszczające. Skutek ten powoduje aloina, żółta ciecz znajdująca się w kanalikach skóry liści. Skóra aloesu zawiera również repelenty, substancje odstraszające owady co było wykorzystywane w Indiach do wytwarzania preparatów przeciw pchłom. W Afryce Pigmeje używali podczas polowań soku aloesowego w celu neutralizacji zapachu potu.